Sir Edward Grey. Łowca czarownic. Tom 1

W tajnej służbie Jej Królewskiej Mości

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Zasoby uniwersum „Hellboya”, wymyślonego przez Mike’a Mignolę i rozbudowywanego przez całą rzeszę artystów, wydają się niewyczerpane. Tym razem przeniesiemy się w czasie do drugiej połowy dziewiętnastego wieku, gdzie towarzyszyć będziemy pewnemu agentowi korony brytyjskiej w polowaniu na wiedźmy i rozwiązywaniu kryminalnych zagadek z okultystycznymi, nadnaturalnymi elementami.

Mike Mignola wspominał już o niejakim sir Edwardzie Greyu zarówno w „Hellboyu”, jak i „B.B.P.O.”. Pomysł na tę postać jest konsekwencją uwielbienia starych opowieści z końca epoki wiktoriańskiej o tak zwanych „okultystycznych detektywach”. Kilka nazwisk z tych wymienianych w przedmowie do pierwszego tomu „Sir Edward Grey. Łowca czarownic” możemy kojarzyć z „Biblioteki grozy” wydawnictwa C&T – jak chociażby John Silence i Thomas Carnacki (tego najsłynniejszego, bardzo „popowego” Abrahama Van Helsinga trudno nie znać). Mignola uwielbia popkulturową estetykę dziewiętnastego wieku, a że Hellboya umieścił we współczesności – Edward Grey stał się po prostu świetnym dodatkiem do uniwersum.

Joe Golem. Okultystyczny detektyw

Horror w glinie

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Pulpowa groza, kryminały noir, okultyzm i ezoteryka – oto podstawowe cechy „Hellboya” Mike’a Mignoli. Ileż można czytać komiksów opartych na tak bardzo podobnym schemacie? W przypadku wspomnianego autora – ile się da! Za każdym razem bowiem jest to absolutnie rewelacyjna lektura. Jak chociażby teraz przy okazji wielkiego tomu zbiorczego „Joe Golem. Okultystyczny detektyw”.

Album zbiera wszystkie dwadzieścia odcinków serii wydawanej przez Dark Horse Comics między listopadem 2015 a październikiem 2019 roku. Wystartowała ona pod koniec publikacji innej ważnej serii – „Baltimore”. Jej dwa zbiorcze tomy już czytaliśmy. Dlaczego wspominam o tej serii? „Baltimore” i „Joe Golem” pochodzą ze wspólnego uniwersum, zupełnie odrębnego, choć bardzo podobnego w niektórych aspektach, niż „Hellboy” i „B.B.P.O.”. Autorzy obydwu komiksów, Mike Mignola i Christopher Golden, nie planowali jednak tego od samego początku – jak mówi przedmowa do „Joego Golema”, dopiero po jego ukończeniu zauważyli całą masę punktów wspólnych. Tak powstało „Outerverse”, czyli Pozawersum w polskim tłumaczeniu.

Abe Sapien. W odmętach i inne opowieści

Dla kolekcjonerów

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

„Abe Sapien. W odmętach i inne opowieści” jest już trzecim i ostatnim tomem zbiorczym w całości poświęconym przygodom najważniejszego (po Hellboyu) członka Biura Badań Paranormalnych i Obrony. Jest to album dopełniający kolekcję, przeznaczony dla fanów „Mignolaverse” a nie jego tylko przypadkowych gości.

Egmont wydał już dwa tomy opatrzone tytułem „Mroczne i straszliwe”. Mieliśmy w nich okazję śledzić poczynania Abe’a Sapiena podczas jego nieobecności w regularnej serii „B.B.P.O.”, kiedy to piekielny pomiot Ogdru Jahada pustoszył Ziemię. Dzisiejszy album, który dopełnia dzieła i zamyka dzieje rybopodobnego agenta, składa się z jedenastu opowieści z różnych okresów jego życia – jak podkreśla w przedmowie Scott Allie, ułożone są one w kolejności chronologii wydarzeń w uniwersum B.B.P.O. i Hellboya, a nie w kolejności publikacji. Tym bardziej podkreśla to fakt, że jest to zbiór, od którego nie powinno się zaczynać przygody z komiksami Mike’a Mignoli i właśnie Scotta Allie.

Maska. Przysięga wierności

Zamaskowana Ameryka

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Komiksy z zieloną maską w roli głównej (bo to przecież idea czystego chaosu i ekstremalnego poczucia „humoru” za nią stojąca była tu na pierwszym planie, a nie jej zazwyczaj przypadkowi nosiciele) przestały wychodzić mniej więcej w 1998 roku. Aż tu nagle pod koniec 2019 roku, po ponad dwudziestu latach, Maska powraca! Przysięgnij jej wierność!

„The Mask. I Pledge Allegiance to the Mask” ukazała się w czterech odcinkach – tuż przed eksplozją koronawirusa i na rok przed końcem kadencji Donalda Trumpa. Autorami są praktycznie nieznani w Polsce Christopher Cantwell (scenariusz) i Patric Reynolds (rysunek). Dwie dekady przerwy odmieniły zielonego bohatera – Wielki Łeb już nie jest tak kreskówkowy, akceptowalnie przesadzony i zabawny. Jest wręcz przerażający – zmiana, jaką niesie trzeci tom „Maski” w stosunku do dwóch poprzednich, jest wręcz zaskakująca. O co chodzi?

Hellboy i BBPO. Tom 1. 1952-1954

Hellboy młodzieńczy

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Album „BBPO. Znany diabeł” zwieńczył wieloodcinkową historię potwornej (dosłownie) apokalipsy. Mike Mignola i „jego ludzie” spopielili całą Ziemię i zapełnili ją humanoidalnymi żabami. Nie ma już co opowiadać, zresztą szkoda psuć TAKIE zakończenie jakimiś nikomu niepotrzebnymi sequelami. Ale co stoi na przeszkodzie, aby zabrać czytelników w przeszłość?

Wydawnictwo Egmont ma w tej chwili na tapecie dwa spin-offy „Hellboya” i „BBPO”. Pierwszy tom „Abe’a Sapiena”, wydany przed kilkoma miesiącami, był naprawdę obiecujący – kolejny ukaże się już w styczniu 2022 roku. Drugim tytułem – właśnie tym, w którym przeniesiemy się wstecz w czasie – będzie „Hellboy i BBPO”, opowiadający o początkach kariery Piekielnego Chłopca w Biurze Badań Paranormalnych i Obrony. Cała seria liczy dwadzieścia pięć odcinków i obejmuje okres od 1952 do 1956 roku, kiedy to młody, niekoniecznie piękny i niezbyt bogaty (w doświadczenia) Hellboy stawia pierwsze kroki jako agent BBPO. Pierwszy tom, zatytułowany po prostu „1952-1954” zawiera dziesięć zeszytów i kilka materiałów dodatkowych, wydanych w międzyczasie w różnych albumach specjalnych.