Punisher MAX. Tom 11

MAX raz jeszcze

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

„Punisher” największą popularność zdobył oczywiście na początku lat dziewięćdziesiątych, jednak najlepsze komiksy z nim w roli głównej zaczęły wychodzić dziesięć lat później. Trzytomowa edycja „Punisher. Marvel Knights” oraz późniejsza dziesięciotomowa „Punisher MAX” ze scenariuszami Gartha Ennisa (głównie) i Jasona Aarona (wydane w odcinkach w pierwszej dekadzie dwudziestego pierwszego wieku) to rzeczy znakomite. Wydawać by się mogło, że to wszystko. Wtem! Jedenasty tom zbiorczy „MAX” ukazuje się nakładem Egmontu.

Tym razem dostaniemy dwie sześcioczęściowe historie – obie napisał Garth Ennis, a narysował Jacen Burrows. Na początku 2020 roku ukazała się opowieść „The Soviet” idealnie wpasowującą się w założenia imprintu „MAX”. Frank Castle jest już stary, zmęczony i ma dwa problemy. Ktoś bardzo umiejętnie podszywa się pod jego postać i wykańcza rosyjską mafię w Nowym Jorku. Traf chciał, że dokładnie tę, której szefa, starego radzieckiego generała z czasów interwencji w Afganistanie, sam chce zlikwidować.

Providence. Tom 3

Nienazwane

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Trzeci i ostatni tom „Providence” Alana Moore’a i Jacena Burrowsa jest nie tylko kontynuacją tomu drugiego. To również zamknięcie i podsumowanie „Neonomiconu”, pierwszego komiksu Moore’a skupiającego się na literaturze i kulturowym dziedzictwie Howarda Philipsa Lovecrafta. Wracamy do Nowej Anglii roku 1919 i wraz z głównym bohaterem kontynuujemy poszukiwania prawdziwego oblicza Ameryki. Wiemy już, że znajdziemy o wiele więcej.

Robert Black, młody dziennikarz nowojorskiego „Heralda”, zaczął stopniowo docierać do prawdy o otaczającym go świecie. W poszukiwaniu starożytnej Księgi Halego, w której zawarte są tajemnice rzeczywistości i w której na nadzieję znaleźć natchnienie potrzebne do napisania swojej wielkiej powieści o „ukrytej Ameryce”, przemierza Nową Anglię, poznaje dziwne osoby, bierze udział w coraz bardziej niepokojących wydarzeniach i zaczyna wątpić w swą poczytalność. Pod koniec tomu drugiego trafia na ślad Zakonu Stella Sapiente – tajnej organizacji, której głównym celem jest „przywrócenie światu jego pierwotnej formy” i urzeczywistnienie tak zwanego „świata snów”, czyli warstwy rzeczywistości wypartej z naszych umysłów w trakcie ewolucji ludzkiego gatunku. Robert Black poznaje w końcu charyzmatycznego i intrygującego pisarza – Howarda Philipsa Lovecrafta – i postawia udać się do jego rodzinnego miasta. „Uważam, że cała moja dotychczasowa tułaczka prowadzi mnie do jedynego prawdziwego i pewnego celu. Do Providence”.

Providence. Tom 2

Pod powierzchnią

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Drugi tom „Providence” jest dokładnie tym, czego się spodziewaliśmy po lekturze pierwszego. Główny bohater, dziennikarz „Heralda” o nazwisku Robert Black, kontynuuje swą podróż po Nowej Anglii w poszukiwaniu materiałów do „Great American Novel”, którą bardzo chce napisać. I co znajduje?

„Pod powierzchnią Ameryki” – tak ma się nazywać jego wielkie dzieło. Jak już wiemy z pierwszej części jest to tytuł wielce symboliczny – Ameryka „oficjalna”, przypudrowana konwenansem i skrępowana niepisaną umową społeczną, skrywa pod spodem Amerykę „utajoną”, nasyconą skrajną odmiennością i kipiącą nieokiełznanymi żądzami. Przerażające postacie i miejsca znane z twórczości Howarda Phillipsa Lovecrafta, jakie odwiedza Black, są jednak nie tylko symbolami wypieranej prawdy o kraju, ale również jak najbardziej realnymi elementami uniwersum wykreowanego przez Alana Moore’a.

Providence. Tom 1

Ukryta Ameryka

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

„Ucieleśnieniem tajemnicy i zgrozy jest dla mnie wiejski dom na tle samotnego wzgórza na odludziu w Massachusetts. Gdzież indziej mogło się objawić coś takiego jak salemskie czarostwo?” Tak pisał Howard Phillips Lovecraft do Elizabeth Toldridge w październiku 1931 roku. Takie właśnie domostwo widnieje na okładce pierwszego z trzech tomów serii „Providence”. Alan Moore (scenariusz) i Jacen Burrows (rysunki) znowu zapraszają nas do świata Mitów Cthulhu.

Akcja „Providence” osadzona jest dokładnie w tym samym świecie, który poznaliśmy w wydanym niedawno „Neonomiconie”. Cofamy się tylko w czasie do 1919 roku, kiedy to Klub Zothique jeszcze nie istniał, choć na miejscu starego kościoła istniała już „podła tancbuda”. Głównym bohaterem komiksu jest Robert Black, ambitny dziennikarz nowojorskiego „Heralda”, który marzy o napisaniu „Great American Novel”. Ten, nawiązujący do Roberta Blake’a z „Nawiedziciela mroku” (który z kolei był wzorowany na Robercie Blochu – pisarzu i przyjacielu Lovecrafta), bohater jest Żydem i homoseksualistą, co skrzętnie skrywa przed całym światem – gdyby prawda wyszła na jaw, szanse na jakąkolwiek karierę spadłyby do zera. Pewnego dnia redaktor naczelny „Heralda” zleca mu szybkie zagospodarowanie strony w najbliższym numerze – najlepiej, gdyby temat był nośny, kontrowersyjny i atrakcyjny.

Neonomicon

Cthulhu fhtagn!

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

„Neonomicon” ze scenariuszem Alana Moore’a i rysunkami Jacena Burrowsa jest prawdziwą gratką dla fanów Howarda Philipsa Lovecrafta. „Mag z Northampton” udowadnia, że zna i ceni twórczość autora „Zewu Cthulhu” – i nie chodzi tu tylko o bestiariusz czy rekwizyty, ale i o pewną filozofię zawartą w jego dziełach. Alan Moore w bardzo ciekawy sposób reinterpretuje Mity Cthulhu i nawiązuje do nich w bardzo odważny (niektórzy powiedzą „kontrowersyjny”) sposób.

Komiks zawiera dwie powiązane ze sobą historie wydane pierwotnie przez mniej znane, amerykańskie wydawnictwo „Avatar Press”. Pierwsza, opublikowana w 2003 roku, to „Podwórze”. Poznajemy Aldo Saxa – pewnego agenta FBI, działającego pod przykrywką w dzielnicy Red Hook w Brooklynie. Stosując opracowaną przez siebie „teorię anomalii”, czyli metodę łączenia pozornie nie przystających do siebie faktów, próbuje rozwiązać sprawę trzech makabrycznych morderstw. Śledztwo prowadzi go to tajemniczego klubu muzycznego Zothique, gdzie trafia na ślad „aklo” – narkotyku zwanego potocznie „białym proszkiem”.