Palcojad. Tom 3

Ofiary popkultury

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Egmont kazał nam długo czekać na ostatni, trzeci tom „Palcojada” – minęło aż piętnaście miesięcy. Tom drugi wodził ciągle za nos i dużo obiecywał, ale całą odpowiedzialność zrzucił na trzeci. Tajemnice wciąż czekają na odkrycie – wybierzmy się do Buckaroo w Oregonie jeszcze jeden, ostatni raz.

Oto małe miasteczko, w którym bez przerwy pada i wszyscy bardzo dobrze się znają. Niby miejsce jakich wiele – takie zadupie w amerykańskim stylu, jak Castle Rock, Twin Peaks czy Haddonfield. Skojarzenia są słuszne – w Buckaroo dzieje się prawdziwy horror, trup ściele się gęsto a my co chwila dostajemy cliffhangerem po twarzy. Nicholas Finch, mocno doświadczony przez życie agent FBI, przy pomocy Shannon Crane, miejscowej pani szeryf, próbuje dowiedzieć się, dlaczego z tej małej, niepozornej mieściny pochodzi aż szesnastu brutalnych, seryjnych morderców. Ostatnim jest były facet Shannon – tytułowy Palcojad, obgryzający swym ofiarom palce aż do kości. Dwadzieścia odcinków, składających się na dwa pierwsze tomy, mnożyło pytania bez odpowiedzi. Dlaczego akurat Buckaroo? Jak to w ogóle możliwe? Co stoi za tymi wszystkimi wydarzeniami? Eksperyment rządowy? Klątwa? Czarna magia? Sekta? Kosmici? A może wprost nieprawdopodobny przypadek?

Palcojad. Tom 2

Wodzenie za nos

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Joshua Williamson napisał trzydziestoodcinkową serię komiksową, w której zajmuje się zagadnieniem seryjnych morderców. Autor traktuje ten temat jak swego rodzaju popkulturowy fenomen i mit – sprawa tak zwanych „Rzeźników z Buckaroo” jest tu pryzmatem, przez który zarówno my, jak i wszyscy bohaterowie komiksu, obserwujemy rzeczywistość. Dziś czytamy drugi z trzech tomów „Palcojada”.

Wspomniane już miasteczko Buckaroo w Oregonie jest miejscem, z którego pochodzi szesnastu przerażających seryjnych morderców. Dopiero jednak po nieoczekiwanym uniewinnieniu ostatniego z nich, Charlesa Warrena lubującego się w paznokciach (i palcach) swoich ofiar, zła sława mieściny ruszyła w świat. Eliot Carroll, agent FBI, postanowił w końcu rozwiązać „wielką tajemnicę Buckaroo", jednak doprowadziło to tylko do tego, że potwornie okaleczony dochodzi do siebie w miejscowym szpitalu. Jego kolega, Nicholas Finch, specjalista od wyciągania zeznań i miejscowa pani szeryf, Sharon Crane, kontynuują jego dzieło, choć potykają się ciągle o rzucane zewsząd kłody – w miasteczku dochodzi do nowych brutalnych morderstw, śledztwo przejmuje nowo przybyła agentka federalna Abigail Crane a Charles „Palcojad” Warren zdaje się robić wszystko, aby storpedować dochodzenie.

Palcojad. Tom 1

Nie obgryzaj paznokci!

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

„Palcojad” to kolejna, obok świetnego „Invincible’a”, propozycja Egmontu z oferty amerykańskiego wydawnictwa „Image Comics”. Robert Kirkman, autor wyżej wspomnianego komiksu o nastoletnim superbohaterze, pisze w przedmowie do pierwszego tomu „Palcojada”, że jest to rzecz nie skażona schematami i nie schlebiająca gustom masowego odbiorcy, przyzwyczajonego do dobrze znanych i wyeksploatowanych maskotek Marvela i Detective Comics. Czy to w pełni autorskie dzieło Joshui Williamsona i Mike’a Hendersona jest takie w istocie?

Akcja toczy się w małym miasteczku Buckaroo w stanie Oregon. Od 1969 roku urodziło się tu szesnastu seryjnych morderców, którzy ujawnili swoje zbrodnicze „ja” zaraz po wyjeździe z rodzinnej miejscowości. Jednak dopiero ostatni psychopata, Edward Charles Warren zwany „Palcojadem”, z powodu swej przerażającej skłonności do obgryzania paznokci swoich ofiar aż do kości, zwrócił uwagę świata na Buckaroo. Gdy w niewyjaśnionych okolicznościach ten, obciążony kilkudziesięcioma najpoważniejszymi możliwymi zarzutami, potwór zostaje niespodziewanie uniewinniony, opinia społeczna łączy fakty i zła sława mieściny rusza w świat.