Zamek zwierzęcy. Tom 3. Noc sprawiedliwych

Wiosna, wiosna wkoło, zabłysły kły

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Prawie dwa lata czekaliśmy na kolejny tom „Zamku zwierzęcego” Delepa i Dorisona. Na szczęście jest to komiks, na który warto czekać i którego lektura spełnia wszystkie oczekiwania z nawiązką. Skończyła się już koszmarna i wyczerpująca zima. Czy wraz z nadchodzącą wiosną sytuacja zniewolonych zwierzaków ulegnie poprawie?

Omawiany dziś album, zatytułowany „Noc sprawiedliwych”, jest trzecim, przedostatnim odcinkiem całej opowieści. Co wiemy do tej pory? W opuszczonym przez ludzi zamku żyją zwierzęta – takie gadające i lekko zantropomorfizowane. Potężny byk Silvio i jego banda psów-ochroniarzy terroryzują resztę rezydentów – niczym w „Folwarku zwierzęcym” Orwella wykształciła się tu straszliwa dyktatura siły i przemocy. W pierwszym tomie pewien wędrowny szczur o imieniu Azelar dał nieco nadziei głodującym, marznącym i zmuszonym do katorżniczej pracy zwierzakom. Zwłaszcza pewnej kotce zwanej Miss Bengalore, która stała się nieformalną przywódczynią ruchu oporu. Ruchu raczej niecodziennego, bo opartego na walce całkowicie rezygnującej z przemocy. Nie można wygrać z gigantycznym bykiem w bezpośrednim, fizycznym starciu – trzeba znaleźć inne, bezkrwawe i co ważne legalne w obliczu obowiązującego (niesprawiedliwego) prawa, metody.

Zamek zwierzęcy. Tom 2. Zimowe margerytki

Bezkrwawa rewolucja postępuje

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Wydawnictwo Taurus Media kazało nam czekać dość długo na drugi tom „Zamku zwierzęcego”. Komiksowa wariacja na temat „Folwarku zwierzęcego”, napisana i narysowana przez dwóch zdolnych twórców, konsekwentnie realizuje swoje pierwotne założenia – hołd dla dzieła George’a Orwella i jednocześnie poszerzenie jego wizji.

Pierwszy tom komiksu, zatytułowany „Miss Bengalore”, opowiadał o smutnych dziejach zwierząt żyjących w koszmarnej rzeczywistości. Bezwzględny byk Silvio i jego przyboczna świta złożona z groźnych psów rządzą w zamku opuszczonym przez ludzi i gnębią resztę zwierzęcego społeczeństwa. Katorżnicza praca, głodowe racje żywnościowe, potajemny handel z ludźmi (martwe ciała zwierząt straconych za nieposłuszeństwo i plony ich pracy w zamian za drogiego szampana i luksusową karmę, z której korzysta tylko Silvio i jego sługusy), niesprawiedliwość i krzywda. Gdy do zamku przybywa wędrowny szczur, zwierzęca wersja Mahatmy Gandhiego, nic z początku nie zapowiada rewolucji. Zwierzęta zaczynają coraz odważniej domagać się sprawiedliwości, w czym przoduje główna bohaterka, tytułowa panna Bengalore – zwykła biała kotka, matka dwojga kociąt.

Zamek zwierzęcy. Tom 1. Miss Bengalore

Znowu równi i równiejsi

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

„Zamek zwierzęcy”, najnowszy komiks wydany przez „Taurus Media”, budzi jednoznaczne skojarzenia już samym tytułem. Na razie otrzymujemy tom pierwszy z zapowiedzianych czterech – krótki, dobrze napisany i jeszcze lepiej narysowany wstęp do tego, co czeka nas w kolejnych tomach. No i ta okładka – murowany kandydat do „okładki roku”, jeśli ktokolwiek taki plebiscyt będzie przeprowadzał.

Autor scenariusza, Xavier Dorison, pisze w przedmowie, że „wydany w 1945 roku „Folwark zwierzęcy” jest jednym z najwybitniejszych dzieł George’a Orwella i jedną z najważniejszych powieści XX wieku”. Kto nie słyszał o tej króciutkiej, wstrząsającej do głębi opowieści o tym, jak to rewolucja zjada własne dzieci a jej zwycięzcy zamieniają się dokładnie w to, z czym walczyli? Dorison rozumiał skrajnie pesymistyczną wizję pisarza, ale jej nie podzielał – „Orwell trafił w samo sedno. Lecz nie był w stanie dostrzec wszystkiego”.