Dróżnik

Dickens by night

Artykuł należy do cyklu „XX lat Biblioteki grozy wydawnictwa C&T”. Odcinek trzydziesty szósty.

A teraz w cyklu „Biblioteka Grozy” przyszła pora na najsłynniejsze chyba nazwisko, które nie jest powszechnie kojarzone z literaturą, jaką w owym cyklu najczęściej czytamy. Charles Dickens to „Klub Pickwicka”, „Oliver Twist” czy „Wielkie nadzieje” – grozę w bardzo familijnym wydaniu w najsłynniejszych utworach znaleźć możemy przede wszystkim w „Opowieści wigilijnej”. Jaką znajdziemy w „Dróżniku” wydanym przez C&T?

Zaryzykuję stwierdzenie, że bardzo podobną do tej ze wspomnianej wyżej „Opowieści wigilijnej”. Duchy nawiedzające Ebenezera Scrooge’a straszą bowiem bardzo umownie, a celem noweli nie jest wzbudzenie niepokoju, lecz przekazanie pewnego morału i życiowej mądrości. Jednak według biografa Johna Forstera, Charles Dickens miał swego rodzaju obsesję na punkcie zjawisk nadprzyrodzonych. Od małego słuchał opowieści na dobranoc, w których jego niania co jakiś czas przywoływała postać „Kapitana Mordercy”. Dickens wspominał, że bał się często tych opowieści, ale nie umiał tego swojej opiekunce wytłumaczyć. Niezła niania, „niania braci Grimm”.

Powers. Tom 1

New York Powers Department

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Superbohaterowie działają w większości przypadków poza prawem. Policja przymyka oko na ich działania – lepiej, żeby peleryniarze załatwiali swoje sprawy w swoim własnym mikroświecie. Na początku XXI wieku Brian Michael Bendis i Michael Avon Oeming wpadli na pomysł fabuły, w której te dwa światy wchodzą ze sobą w bardzo silną interakcję.

Seria „Powers” wystartowała w kwietniu 2000 roku pod egidą Image Comics. Jej głównymi bohaterami są policjanci, żyjący w świecie, w którym superbohaterstwo jest na porządku dziennym. Metaludzie noszą tu miano „Powers”, nie obowiązują ich nieformalne komiksowe prawa Marvela i DC Comics, mówiące o niezabijaniu swoich przeciwników. To realistyczne założenie przysparza sporo roboty policji, w tym detektywowi Christianowi Walkerowi. Wielki, mocno zbudowany typ, wyglądający jakby sam dopiero co ściągnął jakiś kolorowy kostium, ma nową partnerkę – wygadaną, energiczną, pewną siebie Deenę Pilgrim. Ich pierwszą wspólną sprawą będzie morderstwo ulubionej superbohaterki Ameryki – Retro Girl. Jakim cudem ta superkobieta została pozbawiona życia? Komu się to udało?

Absolute Wonder Woman. Tom 1. Ostatnia Amazonka

Ambasadorka wojny

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Uniwersum DC Absolute zaczyna się rozpędzać. Egmont na razie zapowiedział wielką trójcę DC – Batmana, Wonder Woman i Supermana – ale niewątpliwy sukces tej inicjatywy za oceanem wróży poszerzenie oferty w przyszłym roku. Dziś poznamy księżniczkę Dianę z Temiskiry w nowej, bardzo odmienionej, „absolutnej” wersji.

Seria „Absolute Wonder Woman” wystartowała w październiku 2024, ma już na koncie dwadzieścia cztery zeszyty i właśnie obchodzi drugie urodziny. W pierwszym albumie zbiorczym mamy siedem premierowych odcinków – stanowią one przede wszystkim wprowadzenie do świata najpotężniejszej Amazonki DC i charakterystykę jej postaci. Autorka scenariusza Kelly Thompson, znana w Polsce raczej z komiksów Marvela, bardzo mocno i konsekwentnie trzyma się zasad działania świata „Absolute” – zasad wynikających z jego niebywałej kosmologii. Uniwersum to jest po prostu mrocznym odbiciem głównego kontinuum DC. Wszechświat przesycony negatywną mocą umierającego Darkseida („DC All In. Alfa i Omega”) nie może być niczym innym. Jego bohaterowie nie różnią się aż tak bardzo od złoczyńców, są moralnie niejednoznaczni i nie walczą ze złem, aby je przepędzić ze świata zbudowanego na pozytywnych wartościach. Oni próbują utrzymać przejawy dobra w świecie, w którego ontologię zło jest wręcz wpisane. Taki był „Absolutny Batman”, którego zdążyliśmy już poznać. Taka też jest „Absolutna Wonder Woman”.

Batman. H2sh

Loeb i Lee na równi pochyłej

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Jeph Loeb i Jim Lee mocno narozrabiali w 2002 roku. Wyszedł wtedy „Batman. Hush” w dwunastu odcinkach – tajemniczy, diabelsko inteligentny i skrajnie niebezpieczny nowy wróg Batmana przybywa do Gotham. W tym miejscu chciałbym odesłać potencjalnych czytelników omawianego dziś albumu do wspomnianego właśnie pierwowzoru. Jeśli nie znamy „Husha” nie powinniśmy czytać „H2sha”, kropka. I od tej pory nie zawaham się użyć spojlerów dotyczących tego pierwszego – bo tak trzeba.

Tommy Elliot, kolega Bruce’a Wayne’a z dzieciństwa, okazał się po latach psychopatą, pragnącym zniszczyć życie naszemu bohaterowi. Nasłał na niego całą rzeszę wrogów, ale ostatecznie skończył w wodach Zatoki Gotham postrzelony przez Harveya Denta. Za całą intrygą stał Riddler, który manipulował „Hushem” – od czasów Bane’a nikt nie był tak blisko upokorzenia Mrocznego Rycerza. Minęły lata. Uniwersum DC przeszło kilka metamorfoz – między innymi „Nowe DC” w 2011 roku i „DC Odrodzenie” w 2016. Ciągłość, w której Batman walczył z Hushem już nie istnieje – rok temu jednak Jeph Loeb i Jim Lee postanowili wrócić do swej opowieści sprzed dwudziestu trzech lat, podczas rozkręcającej się właśnie inicjatywy „DC All In”. „H2sh” ukazał się w trzeciej już serii „Batman” w odcinkach 158-163. Czy było warto odgrzewać tego kotleta?

Ballada o Halo Jones

Dziewczyny, rakiety i potwory

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

„Ballada o Halo Jones” to „wczesny Alan Moore”, czyli dzieło odważnego i obiecującego scenarzysty z Wielkiej Brytanii sprzed ponad czterdziestu lat. Oto – jak piszą krytycy – jeden z najlepszych, niedokończonych komiksów w historii, który chyba właśnie z tego powodu został doceniony i zapamiętany (zwłaszcza że kończy się w najlepszym momencie). Dziś udamy się w przyszłość do roku 4949.

W 1984 roku Alan Moore miał trzydzieści jeden lat, a jego kariera nabierała tempa. Zauważono go już za oceanem – właśnie podpisał kontrakt z DC Comics i rozpoczął rewolucję w „Potworze z Bagien”, a za chwilę stanie na czele brytyjskiej inwazji komiksowej na Stany Zjednoczone. Nadal jednak pisze regularnie dla kultowych, brytyjskich magazynów komiksowych. Jego najsłynniejszymi projektami tych czasów były „V jak Vendetta” i „Miracleman” dla „Warriora” oraz „Future Shock” dla „2000 A.D.”. Ten drugi wydano w Polsce tylko raz. „Kompletny szok przyszłości” wyszedł w 2016 roku za sprawą Studia Lain, tradycyjnie w mikroskopijnym, sprzedającym się na pniu nakładzie. Nieco wcześniej Studio Lain wydało omawianą dziś „Balladę o Halo Jones” w czerni i bieli – zbiór ponad trzydziestu pięciostronicowych historii o pewnej dziewczynie z przyszłości, którą Alan Moore wymyślił w roku 1984 i razem z Ianem Gibsonem wprowadził do „2000 A.D.”.

Batman. Miasto szaleństwa

Wszystkie drogi prowadzą do Arkham

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Batman bardzo często przedstawiany jest jako superbohater na krawędzi, stojący nad brzegiem własnego Rubikonu. Utrata zmysłów jest na drugim brzegu. Krucjata straumatyzowanego Bruce’a Wayne’a zawsze naznaczona była szaleństwem, żaden superbohater DC Comics nie ma tylu kompletnych wariatów wśród swoich wrogów. Dziś szaleństwo opanowało całe Gotham City, a mroczna strona miasta objawiła się w pełnej krasie. I to nie w przenośni, lecz całkiem dosłownie.

„Batman. Miasto szaleństwa” to najnowszy komiks inicjatywy DC Black Label. Pisze, rysuje, tuszuje i koloruje jeden człowiek – Christian Ward, twórca znany w Polsce właściwie tylko z pierwszego tomu „Thora” Jasona Aarona. Znany z komiksów Scotta Snydera Trybunał Sów nie jest tylko tajną organizacją próbującą zakulisowo pociągać za wszystkie możliwe sznurki w Gotham. Od lat pilnuje pewnych wrót ukrytych gdzieś głęboko w podziemiach miasta. Za nimi czai się absolutne Zło, przerażająca i zdeformowana wersja mrocznego miasta – tak zwane Dolne Gotham. Największym i najgroźniejszym monstrum tego ukrytego świata jest mroczna wersja Batmana, istota będąca nie tyle antytezą naszego bohatera, co jego karykaturą, Batmanem w krzywym zwierciadle. Z dodatkiem, jak się okazuje, estetyki Lovecrafta – wystarczy spojrzeć w twarz tej piekielnej istocie.

Ofiarnicy. Tom 3

Bogowie muszą umrzeć!

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Oto kolejne popkulturowe uniwersum nazywane „Światem Jutra”. Seria „Ofiarnicy” Ricka Remendera dobiega końca. Po pierwszej jedenastoodcinkowej połowie rozłożonej na dwa tomy zbiorcze, dostajemy drugą, w całości zawartą w tomie trzecim. Awantura, jaka rozpętała się pod koniec tomu drugiego była (dosłownie) nieziemska - zobaczymy, jak przebiegła dalej.

Wielki humanoidalny gołąb, nazywany po prostu Gołębiem, uciekł z królestwa bogów Świata Jutra – nie chciał być ich kolejną bezsensowną ofiarą. Tytułowi „ofiarnicy” to po prostu cyklicznie wysyłana na rzeź grupa młodych ludzi – ich ofiara ma przebłagać bogów i zapewnić światu bezpieczeństwo. Za ich ofiarą jednak nie kryje się nic, poza okrucieństwem – potrzebni są do rytuału zapewniającego bogom długowieczność. Córka Rokosa i Luny (Słońca i Księżyca, czyli najwyżej umocowanych w panteonie bóstw) o imieniu Soluna przejrzała na oczy. Też uciekła, aby nie brać więcej udziału w przerażających praktykach swych „boskich” pobratymców.