Osobliwe zdarzenia

Pamięć przeszłości

Artykuł należy do cyklu „XX lat Biblioteki grozy wydawnictwa C&T”. Odcinek dwudziesty ósmy.

„Osobliwe zdarzenia” to drugi i na razie ostatni zbiór opowiadań Josepha Sheridana le Fanu w „Bibliotece grozy” wydawnictwa C & T (pierwszym był „Duch pani Crowl”). Siedem tekstów z pierwszej połowy dziewiętnastego wieku nie będzie zapewne prostą lekturą dla wszystkich miłośników grozy, wszak pochodzą one niemal z tego samego okresu co dokonania Edgara Alana Poego. Mimo wszystko warto spróbować.

Pierwsze, króciutkie opowiadanie pod tytułem „Duch i nastawiacz kości” to w gruncie rzeczy anegdota z kilkoma odniesieniami do irlandzkiego folkloru sprzed dwustu lat. Proste, niezbyt zapadające w pamięć i jedno z najstarszych opowiadań Le Fanu jest „gotykiem po irlandzku”. Może wydawać się głupiutkie i mocno archaiczne – i oczywiście takie jest, lecz wydaje się konieczne, jako wprowadzenie do ważniejszych tekstów.

Pieśń strzyg. Księga 1

Skrzydlate deep state

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Osiemnastoodcinkowa francuska seria „Le Chant des Stryges”, wydawana między 1997 a 2018 rokiem, uchodzi dziś za klasykę europejskiego komiksu fantastycznego. Lost in Time wydało właśnie pierwszy z trzech albumów zbiorczych. Za chwilę rzeczywistość zacznie pokazywać swe drugie oblicze – niby skrywane, ale raczej niezbyt konsekwentnie. Trochę jak w opowieściach o agentach Mulderze i Scully.

Kevin Nivek, wysoko wyszkolony wojskowy agent specjalny, właśnie stracił pracę. Szef ochrony prezydenta USA nie powinien dopuszczać do tak bezczelnych prób zamachu, jak ta z początku komiksu. Prezydent co prawda przeżył, ale baza w Nowym Meksyku stanęła w płomieniach, a znalezione ciało niedoszłego zamachowca szybko trafiło do tajnego laboratorium. Kevin zostaje oskarżony o współudział – musi zatem postawić wszystko na jedną kartę i oczyścić swoje imię. Odmawiając jednak roli kozła ofiarnego, wpada do króliczej nory. Stopniowo odkrywa skrywane fakty o tajemniczych przerażających istotach, które od wieków istnieją gdzieś na rubieżach rzeczywistości. Zwykli ludzie dostrzegają je czasem kątem oka i wypierają. Ci „niezwykli”, czyli wysoko postawieni notable i ludzie władzy, znają prawdę, ale muszą ją ukrywać.

Islander. Tom 1

Piekielny „raj”

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Wielkie wędrówki ludów zwiastowały zawsze jeszcze większe globalne zmiany geopolityczne i upadki imperiów. Tak było pod koniec epoki brązu podczas inwazji „Ludów Morza” albo w czwartym i piątym wieku naszej ery, kiedy to Hunowie przesunęli germańskie plemiona ze wschodu na zachód Europy. W najnowszym komiksie od wydawnictwa Non Stop Comics wielka fala migracji całej ludności świata w kierunku biegunów zwiastuje nie tyle koniec pewnej epoki co ludzkiej cywilizacji.

Pierwszy tom komiksu „Islander” będzie kandydatem do miana najlepszego w bieżącym roku. Wydawnictwo Non Stop Comics ma skromną ofertę i siedzi zazwyczaj cicho, ale czasem czyny znaczą więcej niż słowa. Caryl Ferey (scenariusz) i Corentin Rouge (rysunek) rozpoczynają komiksową trylogię z akcją osadzoną w niezbyt odległej przyszłości. Ludy Europy prą na północ – na wybrzeżach Hawru gromadzą się gigantyczne tłumy w oczekiwaniu na statki, które zabiorą ich do Szkocji, kraju, który podobno przyjmuje jeszcze imigrantów. Autorzy nie tłumaczą za bardzo przyczyn masowego exodusu – wiemy jednak, że jego przyczyna leży raczej w gwałtownych zmianach klimatycznych niż wojennych.

Ultimate X-Men. Tom 1

Prawdziwe znaczenie homo superior

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Dokładnie dwadzieścia pięć lat temu czytelnicy za oceanem mogli śledzić nowe przygody X-Men w nowym, alternatywnym świecie Marvela. U progu XXI wieku trzeba było jednak podjąć takie kroki wydawnicze, dzięki którym Marvel przyciągnąłby nowych czytelników i z hukiem wszedł w nowe milenium. Tak powstali „Ultimate X-Men”.

„Ultimate” było nową linią wydawniczą Marvela, której zadaniem było przedstawienie klasycznych superbohaterów Marvela na nowo – bardziej realistycznie i bez jakiegokolwiek bagażu przeszłości. W 2000 roku zaczął Brian Michael Bendis – razem z Markiem Bagleyem stworzyli od nowa postać człowieka-pająka w „Ultimate Spider-Man”. Peter Parker był w tej serii znowu nastolatkiem i lada chwila miał go ugryźć radioaktywny pająk. Jednocześnie w „The Amazing Spider-Man” trwała w najlepsze era Straczynskiego – tu kontynuowano historie głównego kontinuum Marvela z dorosłym i żonatym Parkerem. W styczniu 2001 wystartowali mutanci – do napisania ich przygód zaangażowano Marka Millara i braci Kubert.

Superman. Ostatnie dni Lexa Luthora

Absurd etyki absolutnej

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

W DC Black Label znowu przyszła pora na Supermana. Moim zdaniem jednak Kryptończyk nie ma szczęścia do tego imprintu. Tak jakby idea poważnych, osadzonych poza obowiązującym kontinuum komiksów DC szczególnie dobrze pasowała do Batmana (a nawet Wonder Woman), a w przypadku Człowieka ze Stali zawsze musi pójść coś nie tak.

A przecież genialne, dojrzałe komiksy z Supermanem istnieją (patrz: „All-Star Superman” Morrisona i Quitely’ego). Tymczasem w DC Black Label pojawił się fatalny „Superman. Rok pierwszy”, a teraz nieco lepszy co prawda, ale mimo wszystko nieudany „Superman. Ostatnie dni Lexa Luthora”. Omawiany dziś komiks składa się z trzech części. Pierwsza wydana została w 2023 roku, a dwie kolejne – uwaga – dopiero jesienią 2025 roku. Scenarzysta Mark Waid („Kingdom Come”) i rysownik Bryan Hitch („Authority”) mówili w wywiadach, że „tak po prostu wyszło”. Pierwszy odcinek pojawił się na rynku, zanim na dobre wzięli się za kolejne, a opóźnienie wynikło z nagłego nawału pracy, jaki spadł w 2023 roku na nich obydwu.

Zamek zwierzęcy. Tom 4. Królewska krew

Ważne kto liczy głosy

Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

„Zamek zwierzęcy” Xaviera Dorisona i Felixa Delepa dobiega właśnie końca po dziesięciu latach od premiery pierwszego z czterech tomów. Taurus Media wydało właśnie „Królewską krew”, zwieńczenie cyklu będące jego najlepszym elementem. Oto reinterpretacja słynnej powieści George’a Orwella ze zwierzakami mówiącymi ludzkim głosem.

Wybory już za kilka dni! Pod koniec tomu trzeciego despotyczny prezydent zamku, wielki byk Silvio, ugiął się pod naporem protestujących obywateli i zgodził się na poddanie się osądowi ludu. Jego konkurentką będzie główna bohaterka całego cyklu, kotka Miss Bengalore, mocno zainspirowana naukami szczura Azelara (szczurzej wersji Gandhiego w świecie komiksu). Stłamszeni, sterroryzowani i zrezygnowani rezydenci zamku widzą jakieś światełko w tunelu. Problem w tym, że tylko od nich zależy, czy nie zgaśnie.

American Psycho

Czuję się jak kupa gówna, ale wyglądam wspaniale

Gdybym miał wybrać najbardziej ohydnego, zdemoralizowanego i przerażającego głównego bohatera wszystkich przeczytanych przeze mnie powieści, byłby to zdecydowanie Patrick Bateman z „American Psycho” Breta Eastona Ellisa. Wrażenie to potęguje fakt, że mamy do czynienia z narratorem pierwszoosobowym, który – choć niewiarygodny – wciąga nas głęboko do własnego zwichrowanego i parszywego umysłu.

Bret Easton Ellis przyznał w jednym z wywiadów, że w pewnym momencie swego życia, krótko po dwudziestce, trafił do egzystencjalnej pustki, konsumpcyjnego piekła i świata bez żadnych wartości. Jego „(Od)loty godowe”, zekranizowane w 2002 roku jako „Rules of Attraction”, były pierwszą próbą odreagowania i uporania się z rzeczywistością. Nieustanna nihilistyczna impreza, w jakiej brał udział Sean Bateman, pokazywała bezsens egzystencji pokolenia X wchodzącego w dorosłe życie. Patrick Bateman z „American Psycho”, starszy brat Seana, jest już człowiekiem dorosłym. Ma dwadzieścia siedem lat i w roku 1989, kiedy toczy się akcja powieści, pracuje jako makler na Wall Street. Nigdy nie spotkał Gordona Gekko i Buda Foxa ze słynnego filmu Olivera Stone’a, ale podobnie jak ta dwójka jest pewnym symbolem ery końca lat osiemdziesiątych – pełnej drapieżnych, bezwzględnych, nowobogackich próżniaków żyjących w świecie bez moralności i refleksji.