Artykuł należy do cyklu „XX lat Biblioteki grozy wydawnictwa C&T”. Odcinek ósmy.
Edith Wharton jest drugą autorką, która pojawiła się w „Bibliotece grozy” wydawnictwa C&T. Pierwsza była Mary Eleanor Wilkins Freeman, starsza o dziesięć lat od Wharton – jej koloryt lokalny Nowej Anglii świetnie korespondował z fabułami opowiadań. Teraz pora na inną, trochę bardziej sławną i popularną pisarkę – zbiór „Duchy i ludzie” od C&T zawiera jedenaście tekstów wybranych z długiego okresu twórczego Wharton. Uszeregowane według dat publikacji obejmują okres od 1902 do 1937 roku.
Trzydzieści pięć lat twórczości. Najstarsze opowiadanie, otwierający zbiór „Dzwonek garderobianej”, opublikowane zostało dopiero gdy Edith Wharton skończyła czterdzieści lat (urodziła się w 1862 roku) – ba, powieść „House of Mirth”, która przyniosła jej wreszcie rozgłos, wydano w odcinkach dopiero od 1905 roku. Opowiadanie ostatnie, „Zaduszki”, pochodzi z roku 1937 – jest jednym z ostatnich jej tekstów, wszak zmarła w tym właśnie roku, kilka miesięcy po swoich siedemdziesiątych piątych urodzinach. Mimo tak szerokiej rozpiętości czasowej, opowiadania Wharton, w których przywołuje najróżniejsze duchy i każe im wchodzić w interakcje z bohaterami, są zaskakująco podobne, jeśli chodzi o styl, formę a nawet jakość. O czym pisze Wharton?
