Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 2026-10. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą 2026-10. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 29 października 2026

Batman. Miasto szaleństwa

Wszystkie drogi prowadzą do Arkham


Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Batman bardzo często przedstawiany jest jako superbohater na krawędzi, stojący nad brzegiem własnego Rubikonu. Utrata zmysłów jest na drugim brzegu. Krucjata straumatyzowanego Bruce’a Wayne’a zawsze naznaczona była szaleństwem, żaden superbohater DC Comics nie ma tylu kompletnych wariatów wśród swoich wrogów. Dziś szaleństwo opanowało całe Gotham City, a mroczna strona miasta objawiła się w pełnej krasie. I to nie w przenośni, lecz całkiem dosłownie.

„Batman. Miasto szaleństwa” to najnowszy komiks inicjatywy DC Black Label. Pisze, rysuje, tuszuje i koloruje jeden człowiek – Christian Ward, twórca znany w Polsce właściwie tylko z pierwszego tomu „Thora” Jasona Aarona. Znany z komiksów Scotta Snydera Trybunał Sów nie jest tylko tajną organizacją próbującą zakulisowo pociągać za wszystkie możliwe sznurki w Gotham. Od lat pilnuje pewnych wrót ukrytych gdzieś głęboko w podziemiach miasta. Za nimi czai się absolutne Zło, przerażająca i zdeformowana wersja mrocznego miasta – tak zwane Dolne Gotham. Największym i najgroźniejszym monstrum tego ukrytego świata jest mroczna wersja Batmana, istota będąca nie tyle antytezą naszego bohatera, co jego karykaturą, Batmanem w krzywym zwierciadle. Z dodatkiem, jak się okazuje, estetyki Lovecrafta – wystarczy spojrzeć w twarz tej piekielnej istocie.

wtorek, 27 października 2026

Ofiarnicy. Tom 3

Bogowie muszą umrzeć!


Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Oto kolejne popkulturowe uniwersum nazywane „Światem Jutra”. Seria „Ofiarnicy” Ricka Remendera dobiega końca. Po pierwszej jedenastoodcinkowej połowie rozłożonej na dwa tomy zbiorcze, dostajemy drugą, w całości zawartą w tomie trzecim. Awantura, jaka rozpętała się pod koniec tomu drugiego była (dosłownie) nieziemska - zobaczymy, jak przebiegła dalej.

Wielki humanoidalny gołąb, nazywany po prostu Gołębiem, uciekł z królestwa bogów Świata Jutra – nie chciał być ich kolejną bezsensowną ofiarą. Tytułowi „ofiarnicy” to po prostu cyklicznie wysyłana na rzeź grupa młodych ludzi – ich ofiara ma przebłagać bogów i zapewnić światu bezpieczeństwo. Za ich ofiarą jednak nie kryje się nic, poza okrucieństwem – potrzebni są do rytuału zapewniającego bogom długowieczność. Córka Rokosa i Luny (Słońca i Księżyca, czyli najwyżej umocowanych w panteonie bóstw) o imieniu Soluna przejrzała na oczy. Też uciekła, aby nie brać więcej udziału w przerażających praktykach swych „boskich” pobratymców. 

niedziela, 25 października 2026

Dom burz

Nieuchronność przemiany


Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Ian Roderick MacLeod był swego czasu chyba najchętniej wydawanym powieściopisarzem w ramach „Uczty wyobraźni” wydawnictwa Mag. Jego świetny, nawiązujący do Charlesa Dickensa, styl literacki służył nie tylko samej opowieści, lecz jego autorskim ideom wplecionym w narrację. Dziś przyszła pora na wizytę w „Domu burz”.

„Wieki światła” otwierające „Ucztę wyobraźni” opowiadały historię osadzoną w pewnym bardzo oryginalnym świecie. W XVII wieku odkryto w nim „piąty pierwiastek”, nazwany zgodnie z tym co przekazali nam starożytni filozofowie eterem. Oto magiczna substancja, która jest równie zbawienna, co niebezpieczna. Dzięki niej każdy wytwór ludzkich rąk zyskuje niebywałą jakość, trwałość i niezawodność. Również dzięki niej, a właściwie przez nią, powstają „odmieńcy” – ludzie, którym eter wypacza ciała i umysły. Wiedźmy, trolle, chochliki – zwykli ludzie skazują swych dawnych, odmienionych pobratymców na wygnanie i społeczny ostracyzm. 

sobota, 24 października 2026

In Partibus Infidelium

                                            To wy Go ukrzyżowaliście

Artykuł należy do serii "Nie długość się liczy" #26


„Mój Boże, mój Boże; ludzie Żydami kosmosu. Czy takie właśnie jest nasze przeznaczenie?”

„In Partibus Infidelium” to ostatnie opowiadanie zbioru „W kraju niewiernych” (tytułowe zresztą). Mało tu akcji – chodzi raczej o pewien eksperyment myślowy, podobny do tych jakie przeprowadzał Stanisław Lem w „Dziennikach gwiazdowych” – to opowiadanie przypomina zresztą „Podróż dwudziestą drugą”, w której Ijon Tichy spotyka pewnego misjonarza krzewiącego wiarę wśród kosmitów w odległych zakątkach kosmosu.

wtorek, 20 października 2026

Horda kontrwiatrowa. Tom 1

Na początku była prędkość


Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Wydawnictwo Lost in Time przewodzi obecnie na polskim rynku, jeśli chodzi o europejską fantastykę komiksową. W sierpniu otrzymaliśmy pierwszy zbiorczy tom „Hordy kontrwiatrowej”, czyli opowieści o niezłomnych wędrowcach ku Początkowi Wiewu, źródle odwiecznie wiejącego w ich świecie wiatru.

W 2024 roku francuski pisarz Alain Damasio wydał powieść „La horde du Contrevent”, która po trzynastu latach stała się pierwowzorem omawianego dziś komiksu. Damasio napisał nawet do niego przedmowę, w której podkreśla jak niesamowitą robotę wykonał autor scenariusza i rysunków – Éric Henninot. Pierwszy tom ukazał się w 2017 roku, piąty (prawdopodobnie przedostatni) zapowiedziany jest na październik bieżącego roku. Na razie otrzymujemy zatem połowę historii – trzy tomy zebrane w jeden album.

niedziela, 18 października 2026

Uniwersum DC według Alana Moore'a

Alan Moore na obcej ziemi


Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Przed nami kolejny album z cyklu „DC Deluxe”. Zebrano w nim pojedyncze komiksy autorstwa Alana Moore’a, napisane dla DC Comics. Zaczniemy od roku 1985, kiedy to uniwersum DC, jakie wtedy znano, dobiegało definitywnego końca, a skończymy na roku 2000, czyli okresie wielkiej kłótni Moore’a ze swoim pracodawcą.

Egmont wydał do tej pory już dwa zbiory „Uniwersum DC według…” – czytaliśmy komiksy Mike’a Mignoli i Neila Gaimana. Miały one wszystkie zalety i wady tego rodzaju wydań zbiorczych – najlepsze komiksy danego artysty, przy jednoczesnym uczuciu chaosu i fragmentaryczności niektórych opowiadań. To samo mamy w omawianym dziś „Uniwersum DC według Alana Moore’a” – podobnie jak dwa wcześniej wymienione, ten zbiór przeznaczony jest dla fanów tego autora, którzy dość dobrze orientują się w historii DC Comics. Czarownik z Northampton zaczął pisać dla DC w roku 1982, kiedy to w dwudziestym numerze „Swamp Thing” wystartował ze swoją niesamowitą „Sagą o potworze z bagien”. W roku 1985, kiedy to komiksy z Potworem biły rekordy popularności, Alan Moore zaczął zajmować się innymi wybranymi bohaterami DC. Był to bardzo specyficzny okres – szefostwo DC wiedziało, że za chwilę uniwersum w dotychczasowym kształcie przestanie istnieć. Alan Moore miał wtedy pole do popisu i wykorzystał tę szansę najlepiej jak mógł.

czwartek, 15 października 2026

Departament prawdy. Tom 6. Sztandar wyprowadzić

Inżynieria prawdy


Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Świat, w którym dostatecznie silna wiara w dowolną ideę, może doprowadzić do jej urzeczywistnienia, byłby wyjątkowo przerażającym koszmarem. Na szczęście nasza rzeczywistość tak nie działa (tu pewnie znaleźliby się zwolennicy odmiennego zdania). Za to w „Departamencie prawdy” Jamesa Tyniona IV ta cecha leży u podstaw świata. Kolejny, szósty tom tej rewelacyjnej opowieści trafił właśnie na polski rynek. 

W poprzednim tomie wysłuchaliśmy spowiedzi Lee Harveya Oswalda. Człowieka, który być może wcale nie jest człowiekiem, istoty dowodzącej tytułowym „Departamentem prawdy”. Główny bohater komiksu, agent FBI, który zobaczył zbyt wiele i dowiedział się tego, czego nie powinien, poznał historię powstania departamentu, jego walki radzieckim odpowiednikiem w czasach Zimnej Wojny i konfliktu z działającą współcześnie organizacją „Czarnego kapelusza”. Oto instytucje tak tajne, że nie wie o nich większość wysoko postawionych ludzi w amerykańskim rządzie z prezydentem na czele, a nawet ich członkowie często nie zdają sobie sprawy z przynależności do nich. „Departament prawdy” opowiada psychodeliczną, paranoiczną historię o tym, jak za przywoływane do istnienia teorie spiskowe pozwalają nie tylko rządzić światem, ale dowolnie go kształtować.

niedziela, 11 października 2026

Ultimate X-Men. Tom 9

Na końcu był chaos


Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Ostatni, dziewiąty tom „Ultimate X-Men” jest zwieńczeniem naszej długiej przygody w alternatywnym świecie X-Men, którą w Polsce rozpoczęliśmy sześć lat temu. Do dobrze nam znanego Roberta Kirkmana dołączają dwaj inni scenarzyści – Jeph Loeb i Aron E. Coleite. Razem zamkną dzieje „Mutantów ostatecznych”.

Poprzedni tom zakończył się wielką bitwą z Sentinelami i bliźniętami von Strucker z Fenris International. Hellfire Club z Emmą Frost i Sebastianem Shawem na czele nadal chcą uwolnić moc Phoenix drzemiącą w Jean Grey. Do tego pojawili się Morlokowie, Front Wyzwolenia Mutantów i Wirus Dziedzictwa – wszystko to w swoich wersjach świata „Ultimate”. Robert Kirkman zapowiedział też nadejście Shadow Kinga i Apocalypse’a. Od tych właśnie wydarzeń zaczyna się omawiany dziś, dziewiąty tom.

czwartek, 8 października 2026

Wolverine według Jasona Aarona. Tom 4

Znienawidzony i dalekowschodni


Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Przed nami ostatni, czwarty tom „Wolverine’a” ze scenariuszami Jasona Aarona. Rosomak dostał ostatnio tak bardzo w kość, że trudno wyobrazić go sobie w jeszcze trudniejszym położeniu. A jednak – mroczna przeszłość naszego bohatera tylko poprzedza jeszcze czarniejszą przyszłość.

Tom trzeci „Wolverine’a” wprowadził do do gry organizację o nazwie „Czerwona Prawa Ręka” – czyli grupę ludzi pragnących zemsty na Rosomaku. Czym zawinił nasz bohater? Zabił groźnego bandytę, w pościgu za innym przestępcą spowodował śmiertelny wypadek – i tak dalej, i tak dalej. Zrozpaczeni po stracie swych bliskich ludzie zwerbowani zostają przez tajemniczego człowieka, założyciela „Czerwonej Prawej Ręki”. To właśnie on zesłał duszę Rosomaka do piekła a ciało wydał na pastwę demona, który jako „Hellverine” rozpoczął krwawą łaźnię w naszej rzeczywistości. 

wtorek, 6 października 2026

Medjugorie

                                 On rozmawia tylko ze mną

Artykuł należy do serii "Nie długość się liczy" #25


„Teraz już nie tysiąclecia i wieki; nie ta skala. Dni, minuty i sekundy – takie są pokolenia. Chwila jest bliska (…) Gdzieś tam we Flords, w niskich asemblerach, w zerojedynkowym szumie, pośród plików systemowych – zapisana została właśnie trzecia część Biblii, testament Najnowszy, Dzieje Postsetyckie, Apokalipsa Mutawaska.”

„Medjugorie” jest opowiadaniem Jacka Dukaja, ale gdyby mi ktoś dawno temu zasugerował autorstwo Neala Stephensona to bym uwierzył. W świecie przyszłości niezwykle zaawansowane i wydaje obliczeniowo komputery są w stanie wyznaczyć algorytm objawień. Dosłownie wskazują miejsce i czas teofanii oraz osobę, która jej doświadczy. Pewna bogata korporacja wysyła w te miejsca oddziały łowców objawień. W opowiadaniu poznajemy taką właśnie ekipę, która gdzieś w Afryce, tam, gdzie diabeł mówi dobranoc, próbuje wykonać zadanie i zarejestrować objawienie. Są w samym środku wojny między miejscowymi watażkami i w każdej chwili mogą paść ofiarą bojówek jednej lub drugiej strony.

niedziela, 4 października 2026

Osiedle Swoboda 2

Bad trip


Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Nie ma chyba fana polskiego komiksu, który nie słyszałby o słynnym komiksowym osiedlu o nazwie Swoboda, prawda? Niebezpieczne miejsce, wzorowane na bydgoskim Szwederowie, powołane do życia zostało w roku 2001 na łamach legendarnego „Produktu”. Kultura Gniewu cofa nas w czasie o ćwierćwiecze i odwołuje się do nostalgii dzisiejszych czterdziestolatków. Choć w zasadzie nie musi, bo „Osiedle Swoboda” po prostu się nie starzeje i trafić może też do młodszego odbiorcy.

W listopadzie zeszłego roku Kultura Gniewu wydała pierwszy tom, zbierający wszystkie odcinki „Osiedla Swoboda” wydane pierwotnie w „Produkcie”. Piątka dwudziestolatków, „których wychowała ulica”, włóczy się po osiedlu, chodzi na imprezy, leczy kaca, ucieka przed dresiarzami i za żadne skarby nie chce się ustatkować. Zeszyty z „Produktu” były tylko lekko powiązane ze sobą fabularnie – wspólni byli tylko bohaterowie i miejsce akcji. Autor komiksu, Michał Śledziński aka „Śledziu”, z zasłyszanych opowieści z blokowiska, a także własnych doświadczeń, stworzył popkulturowy fenomen, któremu trudno wystawić ocenę inną niż maksymalną.

sobota, 3 października 2026

DC All In. Alfa i Omega

Narodziny świata Absolute


Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Już niedługo zacznę pisać o kolejnych seriach uniwersum „DC Absolute”, ale wypada przecież najpierw wyjaśnić skąd ten nowy świat się w ogóle wziął. Komiksem tłumaczącym jego genezę i będącym jednocześnie pomostem między dwiema następującymi po sobie erami uniwersum DC Comics jest „DC All In. Alfa i Omega”

Akcja tego dość oryginalnego komiksu toczy się bezpośrednio po wydarzeniach „Władzy absolutnej”, wydanej w trzech tomach zbiorczych przez Egmont. Po pokonaniu Amandy Waller i odzyskaniu swych mocy, bohaterowie DC Comics postanowili (już któryś raz w historii), że nigdy nie pozwolą, aby tak wielkie niebezpieczeństwo znów zawisło nad światem. Trzeba się zatem zjednoczyć i utworzyć nową Ligę Sprawiedliwości – z „bez granic” w nazwie. Jednocześnie, gdzieś na krańcu wszechświata, znów pojawił się Darkseid, jedyna postać w DC Comics nieposiadająca żadnego odpowiednika w żadnym równoległym wszechświecie. Darkseid jest jeden na całe Multiwersum, Darkseid jest jego pierwotną siłą, „Darkseid is!”.

czwartek, 1 października 2026

Sir Edward Grey. Łowca czarownic. Tom 2

Nic nie pozostaje pogrzebane na wieki


Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.

Wzmianki o okultystycznym detektywie w stylu Abrahama Van Helsinga, żyjącym w XIX wieku i polującym na czarownice i demony, pojawiały się co jakiś czas w „Hellboyu” i „B.B.P.O.”. Pewnego dnia przyszła pora powołać go do komiksowego życia. Mike Mignola i Chris Roberson napisali wspólnie sześć pięcioodcinkowych historii o Sir Edwardzie Greyu, agencie Jej Królewskiej Mości – dziś czytamy drugą połowę jego przygód.

Pierwszy zbiorczy tom, wydany przez Egmont dokładnie dwa lata temu, zdefiniował założenia komiksu. Nic odkrywczego – wiktoriańska Anglia, tajne kulty, egzorcyzmy, piekielne demony, pulpowa fantastyka podszyta grozą. W zasadzie to samo, co w „Hellboyu” tylko sto lat wcześniej. Sprawdzone schematy fabularne działały w pierwszym tomie, działają również w drugim. To nie jest komiks dla osób szukających czegoś innego niż wszystko, co do tej pory proponował nam Mike Mignola. To jest komiks dla fanów potrzebujących więcej tego samego.