Jazda po bandzie
Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.
Garth Ennis polaryzuje. Mnie co prawda nie, ale wiem, że są czytelnicy, którzy w jego twórczości widzą mokre sny rubasznego wujka w średnim wieku, szukającego kontrowersji na siłę. Trudno właściwie zaprzeczyć tego rodzaju odczuciom – większość jego fabuł jest bardzo „edgy” i jedzie po bandzie niczym Ghost Rider na swym piekielnym motocyklu. A skoro o demonie zemsty mowa – jego przygody w wersji Ennisa powinny chyba polaryzować podwójnie.
Podwójna dawka Ghost Ridera po „ennisowemu” to dwie sześcioodcinkowe historie z 2006 i 2007 roku, zebrane w Polsce przez Egmont w jednym albumie z cyklu „Marvel Limited”. Największy polski wydawca publikuje w nim przede wszystkim te komiksy, które wyróżniają się mocno sferą graficzną – niech „Nick Fury. Agent SHIELD” lub „Przedwieczni” będą jednymi z przykładów. Dokładnie to samo dotyczy omawianego dziś „Ghost Ridera” – zwariowane i lekko przesadzone pomysły Gartha Ennisa obrazuje Clayton Crain, grafik znany z „Wojny o Mesjasza”. To nie jest po prostu rysunek, to graficzna eksplozja czerpiąca swą siłę z faktu, że w głównej mierze tworzona jest w komputerze. A Ennis napisał owe dwie historie tak, aby Crain miał naprawdę wielkie pole do popisu.
„Droga ku potępieniu” opowiada o tym, jak pewien baron naftowy, człek zły do szpiku kości, postanawia sprowadzić na Ziemię straszliwego demona Kazanna. Istota ta jest tak niebezpieczna, że zarówno siły Piekła, jak i Nieba wysyłają na Ziemię swoich agentów, których zadaniem jest powstrzymanie Kazanna. Tymczasem jeden z Archaniołów postanawia wprowadzić do gry agenta numer trzy, bo nie za bardzo wierzy w powodzenie dwóch konkurencyjnych misji. Kto będzie agentem? Oczywiście Ghost Rider i to ten pierwszy, Johnny Blaze, a nie żaden Danny Ketch. Problem w tym, że Blaze tkwi w najgłębszych czeluściach piekła i niczym Prometeusz ma przez wieki odbywać straszliwą pokutę.
„Szlak łez” wprowadza do gry zupełnie inną wersję Ghost Ridera. Skończyła się właśnie Wojna Secesyjna. Ocalały z niej Południowiec odzyskuje siły w domu pewnego czarnoskórego wyzwoleńca i jego rodziny. Sielanka nie trwa długo. Drogi i prerie Stanów Zjednoczonych końca XIX wieku pełne są jednak najgorszych zwyrodnialców – gdy niewinni padają ich ofiarą, ktoś musi ich pomścić. Oto demon zemsty prosto z dzikiego zachodu, nie na motocyklu, lecz na wielkim, czarnym ogierze. Crain musiał inspirować się Nazgulami z „Władcy Pierścieni” – Sauron na pewno nie pogardziłby tak straszliwym jeźdźcem w szeregach swojej armii. Zakapturzony Ghost Rider nie jest jednak zainteresowany służbą żadnemu mrocznemu władcy, lecz wymierzaniem krwawej, brutalnej kary tym, którzy skrzywdzili niewinnych.
W połowie pierwszej dekady XXI wieku Garth Ennis miał pełne ręce roboty. Zakończył już „Kaznodzieję”, pisał „Punishera MAX” a „Chłopaki” wystartują już niedługo. Fani Ennisa rozpoznają wszystkie charakterystyczne cechy jego twórczości – niechęć do religii, kpinę z komiksu superbohaterskiego, brutalną i karykaturalną przemoc, sarkastyczny humor balansujący na granicy dobrego smaku i kontrowersje bardziej podnoszące ciśnienie antyfanom, niż wnoszące cokolwiek do fabuły. Jest na przykład „Dupowidz”, czyli nawiązanie do „Dupogęby” z „Kaznodziei” – pomysł zabawny i żenujący jednocześnie. W „Drodze do potępienia” piekło wylewa się z kadrów, krew, gore i flaki latają na lewo i prawo. Sama opowieść jest bardzo prosta, momentami prostacka i pretekstowa. Geneza Johnny’ego Blaze’a potraktowana jest bardzo luźno, Ennis nie przestrzega za bardzo zasad ciągłości. Ma być kozacki demon z płonącą czachą na motorze i jest. Jednak zupełnie inny niż ten od Muchy.
„Szlak łez” ma już trochę bardziej złożoną fabułę. Gdyby Cormac McCarthy szukał autorów do komiksowej wersji „Krwawego południka” lub „W ciemność” – ale takiej mocno przesadzonej, prowokacyjnej i efekciarskiej – mógłby spokojnie zgłosić się do Ennisa i Craina. Najmocniejsze sceny z filmowych westernów wyglądają jak filmy dla dzieci w porównaniu do tego, co znajdziemy w omawianym dziś komiksie. Ghost Rider z „Szlaku łez” to dziewiętnastowieczna wersja demona zemsty – dlaczego akurat Johnny Blaze miałby być pierwszy, prawda? I tu również nie ma wielkiej filozofii, żadnych drugich den – Ennis pyta co prawda, czy można prowadzić swą krucjatę za wszelką cenę i kosztem życia innych, ale nie zależy mu za bardzo, aby na to pytanie odpowiadać. Dodajmy do tego znów kilka popkulturowych smaczków (jak chociażby „Mgła” Johna Carpentera) i mamy w ten sposób typowy komiks Gartha Ennisa.
W zasadzie bardziej tu chodzi o popisy Claytona Craina – momentami mamy wrażenie obcowania z artbookiem, niż komiksem (zwłaszcza w przypadku pierwszej opowieści). Crain rysuje w bardzo karykaturalny sposób, własne grafiki tworzy lub modyfikuje komputerowo i „uwypukla”, aby budować złudzenie 3D. Czasem jego dokonania przypominają nieco prace Richarda Corbena („Mglisty wymiar”). O wiele więcej tu oglądania niż czytania – Crain, podobnie jak Ennis, polaryzuje odbiorców. Jeden czytelnik powie, że tego jest zbyt wiele, drugiemu czytelnikowi wciąż będzie mało. Jedno jest pewne – takiej graficznej, barokowej orgii dawno na polskim rynku nie było. Clayton Crain chce żebyś patrzył. No cóż – „Marvel Limited”.
Taki Ghost Rider nie pasuje do filmowego uniwersum Marvela – zaplanowany na czerwiec 2028 roku debiut Ryana Goslinga w MCU na pewno nie będzie czerpał z komiksu Ennisa i Craina. Tym bardziej warto do niego dziś zajrzeć – to jest Marvel na krawędzi. „On the edge”. „Edgy”.
Tytuł: Ghost Rider
Scenariusz: Garth Ennis
Rysunki: Clayton Crain
Tłumaczenie: Marceli Szpak
Tytuł oryginału: Ghost Rider. The Road to Damnation / Trail of Tears
Wydawnictwo: Egmont
Wydawca oryginału: Marvel Comics
Data wydania: wrzesień 2026
Liczba stron: 288
Oprawa: twarda
Papier: kredowy
Format: 225 x 350
Wydanie: I
ISBN: 9788328179011






Brak komentarzy:
Prześlij komentarz