Jazda po bandzie
Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.
Garth Ennis polaryzuje. Mnie co prawda nie, ale wiem, że są czytelnicy, którzy w jego twórczości widzą mokre sny rubasznego wujka w średnim wieku, szukającego kontrowersji na siłę. Trudno właściwie zaprzeczyć tego rodzaju odczuciom – większość jego fabuł jest bardzo „edgy” i jedzie po bandzie niczym Ghost Rider na swym piekielnym motocyklu. A skoro o demonie zemsty mowa – jego przygody w wersji Ennisa powinny chyba polaryzować podwójnie.
Podwójna dawka Ghost Ridera po „ennisowemu” to dwie sześcioodcinkowe historie z 2006 i 2007 roku, zebrane w Polsce przez Egmont w jednym albumie z cyklu „Marvel Limited”. Największy polski wydawca publikuje w nim przede wszystkim te komiksy, które wyróżniają się mocno sferą graficzną – niech „Nick Fury. Agent SHIELD” lub „Przedwieczni” będą jednymi z przykładów. Dokładnie to samo dotyczy omawianego dziś „Ghost Ridera” – zwariowane i lekko przesadzone pomysły Gartha Ennisa obrazuje Clayton Crain, grafik znany z „Wojny o Mesjasza”. To nie jest po prostu rysunek, to graficzna eksplozja czerpiąca swą siłę z faktu, że w głównej mierze tworzona jest w komputerze. A Ennis napisał owe dwie historie tak, aby Crain miał naprawdę wielkie pole do popisu.






