Recenzja powstała przy współpracy z portalem Esensja i została tam pierwotnie zamieszczona.
W uniwersum „Ultimate” mutantów czeka już ostatnia prosta. Robert Kirkman wzorem swoich poprzedników nie boi się eksperymentować z nienaruszalnymi (wydawać by się mogło) elementami świata X-Men i bardzo mądrze nawiązuje do głównego kontinuum Marvela. W tomie ósmym robi to częściej i jeszcze lepiej niż w poprzednim.
Tom siódmy był rozgrzewką. To, co najważniejsze i najlepsze w runie Kirkmana, znajdziemy w omawianym dziś ósmym i zapowiedzianym na bieżący rok dziewiątym, ostatnim. Przed nami aż czternaście zeszytów „The Ultimate X-Men”, wydanych pierwotnie między grudniem 2006 a styczniem 2008 roku. Poprzedni album zakończył się pojedynkiem z potężnym mutantem o pseudonimie „Magician”. Rogue odzyskała swoje moce, Nightctrawler zapadł w śpiączkę, Phoenix tylko pozornie została okiełznana, a Broń X rozpoczęła prace nad utworzeniem klona Wolverine’a. Robert Kirkman wiele pomysłów zaczerpnął od swych poprzedników, ale sam również (właśnie w tomie siódmym) rozpoczął kilka własnych wątków.
